Mylène d’Anjou		Frans van Deursen		Vera Mann
foto's Caro Schenk

Mylène d'Anjou
Mylène wilde na de Havo niets liever dan toneelspelen en zingen. Om haar talent te ontwikkelen nam ze zangles bij onder anderen Karin Bloemen en Jan Heye. Daarna vertrok ze naar New York, waar ze zangles kreeg van Joe Chamberlain.

Nadat ze haar stem ontwikkeld had, wilde ze haar toneelspel verbeteren en ging ze naar Londen. Aldaar volgde ze acteerlessen aan The Webber Douglas Academy of Dramatic Art. In 1990 trad ze op met onder anderen Peter Lusse onder de naam Cabaret Pappenheim in Winnetou's Testament en speelde ze in de film How to survive a broken hart van Paul Ruven. Een seizoen later stond ze met het Noord Nederlands Toneel in het toneelstuk De ingebeelde zieke. Hierna volgt de lunchvoorstelling Wilt u zitten? Ik kan staan! maar na dat seizoen kon Mylène bij het RO theater terecht. Hier speelde ze van 1994 tot 1996 in de jeugdvoorstellingen Pinocchio en Heksen. Tevens was ze te zien in de enige John de Mol musical Geboren Vrienden.

Mylène vond het tijd worden een eigen cabaretshow te schrijven. Eenmaal op de planken volgden de positieve reacties elkaar op. Met Tijgerin op Sloffen kreeg Mylène volledige artistieke erkenning en een groter publiek. Hierna volgde Stuk en de derde theatershow  Star. Voor haar laatste theatershow Los kreeg ze louter lovende recensies.

Inmiddels zijn er twee CD’s van haar voorstellingen verschenen.

Tijdens het schrijven van haar programma heeft ze KRO’s Terrazzo gepresenteerd en speelde ze zwangere vrouw nr 5. in de remake van de film De Lift, genaamd Down.

Terug naar boven

Frans van Deursen
debuteerde in 1974 als figurant in diverse opera’s bij de Nederlandse Operastichting. Drie jaar later maakte hij zijn televisiedebuut bij de NCRV als Quincy in Zolder.

Vanaf 1983 was hij in diverse toneelstukken te zien, waaronder Lulu bij het Handke/Weissgezelschap. In die periode schreef, regisseerde en speelde hij bij diverse gezelschappen.

Landelijke bekendheid kreeg Frans in 1990, toen hij de rol van Frits ging spelen in de tv-serie In de Vlaamsche Pot. Deze rol speelde hij tot 1995.

Gelijktijdig presenteerde hij diverse tv-programma’s zoals Veronica goes America, Veronica goes Asia, Lijn 5, Moet je kijken, Reclame Reclame en was hij te zien als mislukte transseksueel in de VPRO-comedy Bed and Breakfast.

Frans schreef Verschillende teksten, toneelstukken en cabaretprogramma’s en legde onlangs de laatste hand aan het scenario voor de nog te realiseren speelfilm Swamp!

In het theater was Frans o.a. te zien in Willeke, De Musical, in de rol van De Regelaar in Miss Saigon, als Zoser in de musical Aida en als Elwood Blues in het succesvolle A Tribute to the Blues Brothers. Voor zijn rollen in Koning van Katoren en De Scheepsjongens van Bontekoe werd hij genomineerd voor de John Kraaijkamp Musical Award.

De laatste tijd legt hij zich vooral toe op muziektheater. Zo is hij met The Troupe nog steeds te horen in Frank Zappa’s Joe’s Garage.

Terug naar boven

Vera Mann
Vera studeerde in 1986 af aan de afdeling Kleinkunst van het Hoger Instituut Dramatische Kunst te Antwerpen. Met de in 1991 gewonnen Pall Mall Export Prijs, volgde ze lessen aan de Actors Studio in Los Angeles en New York.

Ze speelde vanaf 1986 in de musicals Company, Me and my Girl, de titelrol in Evita, West Side Story, De Koopman van Amsterdam, Dear Fox, Eponine in Les Misérables, Roze Krokodillen, Eliza Doolittle in My Fair Lady, Rosa Sacco in Sacco & Vanzetti, Dorinda in Joe de Musical, Diana een One Woman Musical (John Kraaijkamp Musical Award 2001 in de categorie Beste Vrouwelijke Hoofdrol), de titelrol in Peter Pan de musical (nominatie John Kraaijkamp Musical Award voor Beste Vrouwelijke hoofdrol) en de rol van Fosca in Passion. Vanaf half mei 2005 zal ze regelmatig de rol van Donna in de musical Mamma Mia! spelen.

Ze was soliste in enkele concert tournees: Sinatra’s Songbook en A Musical Century. In 2003 speelde ze tijdens het Amsterdamse Kleinkunst Festival met Rob van de Meeberg In De Schaduw Van Brel (John Kraaijkamp Musical Award 2004 voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol). Deze productie ging in 2004 in reprise. Verder deed ze diverse gastoptredens bij het Brabants Orkest, De Marinierskapel en het Rotterdams Philharmonisch Orkest.

Ze speelde in de toneelstukken Little Voice (titelrol), Twee op de Wip en Momenten van Geluk.

In diverse Tv-series vertolkte ze een gastrol, zoals in Hartslag, Wet & Waan en Baantjer.

Zij zong samen met Thé Lau in het programma De Muziekcentrale.

Ze is te horen op diverse musical Cd’s en ze bracht de solo CD Nooit Geproefd uit. Zij behaalde de nummer 1 in de Nederlandse Top 10 met de titelsong Nog één Kans van de Tv-serie Vrouwenvleugel. Zij leende onder andere haar stem aan de Vlaamse en Nederlandse versies van Shrek I en II en The Hunchback of Notre Dame en de Nederlandse versie van Pocahontas II, Peter Pan (Tinkerbell) en Anastasia (titelrol).

Vera is ambassadrice van de Stichting Twee Vaders.

In 2005 heeft Vera voor de derde keer de John Kraaijkamp Award gewonnen, ditmaal voor de beste vrouwelijke voor haar rol in Passion.

Terug naar boven